Introductie van de Citroën 2CV

De laagvermogen en laaggeprijsde Citroën 2CV was een icoon van het Franse dagelijks leven, ontwikkeld voor vervoer in landelijke gebieden. In de jaren ’70 werd de 2CV aangedreven door een 602 cc tweecilinder boxermotor met ongeveer 33 pk. Het hoofdvoertuig dat in de film werd gebruikt, had echter een grotere 1,1-liter motor, afkomstig van de Citroën GS. De achtervolgingsscène werd in Corfu opgenomen over een periode van 12 dagen eind september en begin oktober 1980, en markeerde de franchise-debuut van Rémy Julienne als stuntchauffeur en coördinator. Voor de scène werden meerdere 2CV’s gebruikt, waarvan er vier de opnames overleefden; minstens twee werden na de productie zeker gesloopt.

De TPV (Toute Petite Voiture, “zeer kleine auto”) werd ontwikkeld als een betaalbare werkpaardauto voor Frankrijk’s grote landelijke bevolking, van wie velen nog geen auto konden veroorloven. Met dit in gedachten stelde Citroën’s toenmalige vice-president Pierre-Jules Boulanger zich tot doel een voertuig te creëren dat vier personen en 50 kg goederen kon vervoeren aan 50 km/u (30 mph), over modderige en onverharde wegen indien nodig, en dat daarbij uitzonderlijk zuinig bleef met slechts 3 L per 100 km (95 mpg). Naar verluidt omvatte het ontwerp zelfs de eis dat een mand eieren veilig over een geploegd veld vervoerd moest kunnen worden.

Het uitbreken van de oorlog in 1939 vertraagde de introductie van de TPV, die inmiddels de naam Citroën 2CV (deux chevaux, of “twee paarden”) had gekregen. De auto bleef de daaropvolgende jaren in ontwikkeling en werd uiteindelijk op 7 oktober 1948 gepresenteerd op de Parijse Autosalon. Dankzij de blijvende populariteit liep de productie door tot 1990. In de jaren na de Tweede Wereldoorlog was de vraag naar betaalbaar vervoer groot, wat leidde tot lange wachttijden voor de 2CV. Dankzij de zachte vering en smalle radiale banden paste de auto zich zowel aan het platteland als aan steden en dorpen uitstekend aan. Bovendien bleek hij vrijwel onmogelijk om te rollen, zelfs bij scherpe bochten met de topsnelheid van 65 km/u (40 mph). Veel van deze stabiliteit was waarschijnlijk te danken aan André Lefèbvre, de ingenieur achter het project, die eerder Grand Prix-auto’s had ontworpen en geracet en bijzondere aandacht besteedde aan het behouden van optimaal contact tussen banden en wegdek.
Door de decennia heen evolueerde de 2CV via nieuwe modellen en verfijningen, maar het oorspronkelijke doel bleef onverminderd belangrijk. De auto kreeg een toegewijde schare fans buiten de oorspronkelijke doelgroep en werd populair als een goedkope, betrouwbare auto, geliefd bij zowel gezinnen als jonge bestuurders. In de 42 jaar van productie werden ongeveer 3,8 miljoen 2CV’s gebouwd; inclusief alle varianten gebaseerd op het originele ontwerp stijgt dit aantal tot meer dan 9 miljoen.